جغدي روي كنگره هاي قديمي دنيا نشسته بود. زندگي را تماشا مي گرد رفتن و ردپاي آن را و آدمهايي را مي ديد كه به سنگ و ستون، به در و ديوار دل مي بندند. جغد اما مي دانست كه سنگها ترك مي خورند و ستونها فرو مي ريزند، درها مي شكنند و ديوارها خراب مي شوند. او بارها و بارها تاجهاي شكسته، غرورهاي تكه پاره شده را لا به لاي خاكروبه هاي قصر دنيا ديده بود. او هميشه آوازهايي درباره دنيا و ناپايداريش مي خواند، و فكر مي كرد شايد پرده هاي دل آدمها ، با اين آوازها بلرزد.

روزي كبوتري از آن حوالي رد مي شد، آواز جغد را كه شنيد، گفت: بهتر است سكوت كني و آواز نخواني، ادمها آوازت را دوست ندارند. غمگينشان مي كني. دوستت ندارند. مي گويند بد يمني و بدشگون، و جز خبر بد، چيزي نداري.

قلب جغد پير شكست و ديگر آواز نخواند.

سكوت او آسمان را فسرده كرد. آنوقت خدا به جغد گفت: آوازخوان كنگره هاي خاكي من! پس چرا ديگر آواز نمي خواني؟ دل آسمانم گرفته است.

جغد گفت: خدايا! آدمهايت مرا و آوازهايم را دوست ندارند.

خدا گفت: آوازهاي تو بوي دل كندن مي دهدو آدمهاعاشق دل بستن اند. دل بستن به هر چيز كوچك و هر چيز بزرگ. تو مرغ تماشا و انديشه اي! و آن كه مي بيند و مي انديشد، به هيچ چيز دل نمي بندد، دل نبستن سخت ترين و قشنگ ترين كار دنياست. اما تو بخوان و هميشه بخوان كه آواز تو حقيقت است و طعم حقيقت تلخ.

جغد به خاطر خدا باز هم بر كنگره هاي دنيا مي خواند.

 * و آن كس كه مي فهمد، مي داند كه آواز او پيغام خداست كه مي گويد: آنچه نپايد، دلبستگي را نشايد *